Δεν πάσχω από βαριά κατάθλιψη.

Δεν έχασα μια περιουσία από λάθος χειρισμούς.

Δεν είμαι τετραπληγικός.

Ζω.

Αυτά και μένω,

 Κυριάκος Αθανασιάδης.

Λέει κάπου στα «Minima Moralia» ο Αντόρνο, αυτό το μαγευτικό βεστιάριο ιδεών της νιότης μας (γιατί κάποτε ενδιαφερόμασταν για μεγάλες μπουκιές ωραίων στοχασμών, για λαχταριστή αισθητική, για ακάνθινη ηθική, για ζέοντα Λόγο — μην κοιτάς τώρα που κοροϊδεύουμε), πως μια προδοσία, λέει, σε μια σχέση, δεν αφαιρεί κάτι από το μέλλον της. Όχι: αφαιρεί, διαγράφει και κατακρημνίζει, λέει ο Αντόρνο, το παρελθόν της — γιατί μάς φέρνει στο νου ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ και τα ακούμε ξανά με χωρίς τη μάσκα τους — μας φέρνει στο νου ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΚΑΥΤΑ ΦΙΛΙΑ και μας φαρμακώνει τα χείλια — μας φέρνει στο νου ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΑ ΧΑΔΙΑ και σπαράζει το είναι μας. Εντέλει: μας κλέβει, μας διαγουμίζει το παρελθόν. Δηλαδή τη ζωή μας. Δηλαδή όσα υπήρξαμε. Γι’ αυτό αυτοκτονούν οι προδομένοι εραστές μόνο, και όχι οι πεινασμένοι, οι άστεγοι και οι πένητες.

Εντάξει, δεν είναι το ίδιο μία σχέση με ένα, εκειδά, κόμμα. Δεν είναι το ίδιο, ίσως. Βεβαίως και όχι.

Με το Ελληνάκι είμαστε φίλοι και τον παρακολουθώ — δεν ξέρω αν ισχύει και αντίστροφα αυτό ως προς το δεύτερο τουλάχιστον σκέλος. Ωστόσο, το τελευταίο του ποστ με βρίσκει κατάφωρα ενάντιο. (Όμως δεν του το κρατώ μανιάτικο, ίσα-ίσα. Δεν πρέπει να μοιάζουμε σε όλα, δεν κάνει να μας αρέσουν όλα. Τόνε αγαπάω κιόλας). Με βρίσκει ενάντιο γιατί βγάζει πολύ καημό, τον καημό του ανθρώπου με την πλάτη στον τοίχο, τον καημό αυτού που δε βλέπει διεξόδους και που (εντέλει) πιάνεται από τα μαλλιά του.

Δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Καταρχάς, υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ, που είναι παλιό όσο κι ο άνθρωπος: δίνουμε μεγάλη σημασία στον καιρό μας, μεγαλύτερη απ’ όσο τού πρέπει — και πολύ μεγάλη στον εαυτό μας: πολύ μεγαλύτερη απ’ όσην αξίζουμε. Θέλει κανείς να κάνει πάντα ένα βήμα πίσω, όπως όταν ξυρίζεται στον καθρέφτη. Αλλιώς χάνει τη σαφή προοπτική. Κι αυτό δεν είναι καλό. Η προοπτική, το Ευρύ Πεδίο, είναι πράγματα υπεραπαραίτητα.

Εν ολίγοις, το ωραίο (όπως πάντα) κείμενό του λέει πως κακώς εξήφθησαν όσο εξήφθησαν τα πνεύματα με την πιθανή συνεργασία Δράσης και ΔηΞα. Διαφωνώ. Σφόδρα. Επρόκειτο για μία συνεργασία που σκοπό θα είχε την (οιονεί) υπουργοποίηση του Μάνου. (Και την εισδοχή στα πολιτικά πράγματα ενός τι-παρτικού μορφώματος).

Πράγμα θεμιτό βέβαια. Θεμιτότατο. (Το πρώτο, εννοώ…) Αλλά μέσω ποίων οδών (εν ολίγοις: το πάντρεμα ενός φιλελευθέρου κόμματος με ένα σκοταδιστικό-απολιτίκ-φασιστίκ —και ας μου επιτραπεί το κύδος: πρώτος εγώ το κυνήγησα το Ξανά ως γουάιτ-κόλαρ χρυσαυγίτικο—, άρα το τέλος της Δράσης κατά ποσοστό 100%) και με τι αντίτιμο (τη διάλυση των όποιων ελπίδων μας για δημιουργία Κέντρου).

Στην πολιτική, βέβαια, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά εμένα ο σκοπός, εδώ, δε μου αρκεί.

Εγώ αγαπώ πολύ τον Μάνο, χρόνια πολλά τώρα. Πολλά. Αλλά δεν τον παρακολουθώ στη στενοκεφαλιά του. Δε θα τον παρακολουθήσω. Συγγνώμη.

Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί το Κέντρο: αριστερά τής ΝΔ και δεξιά τού ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ.

Όχι να στοιχηθούμε με τους φασίστες.

Μια αλυσίδα παρατηρουμένων γεγονότων:

1.      Περαιτέρω άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ.

2.    Στασιμότητα του υπό τον Βενιζέλο ΠΑΣΟΚ.

3.    Άνοδος της σαμαρικής, ακροδεξιών τάσεων ΝΔ.

4.    Ενδεχόμενο φυλλορρόημα της ΔΗΜΑΡ από δω κι από κει.

5.     Απουσία ισχυρού (ή ακόμα-ακόμα και ανίσχυρου…) Κέντρου.

6.    Κίνδυνος ευρωπαϊκής εκτροπής από μια πιθανή πρωτιά τού ΣΥΡΙΖΑ.

7.     Συνεπακόλουθη ανάγκη τακτικής στήριξης της ΝΔ ως αντιβάρου.

Πάνω-κάτω έτσι έχουν τα πράγματα.

Λοιπόν, εγώ δε θα το κάνω. Όχι γιατί έχω γραπτώς προβλέψει αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα (και άλλα τρισχειρότερα για το μέλλον), δηλαδή για να… δικαιωθώ, αλλά γιατί:

(α΄) δε δέχομαι το εκβιαστικό δίλημμα όπως τίθεται,

(β΄) δε θέλω μία από τα ίδια,

(γ΄) να μου κοπεί το χέρι.

Έχω προτείνει κοινό φιλοευρωπαϊκό ψηφοδέλτιο ως αντίρροπη δύναμη στη θεοπάλαβη Αριστερά — ξέροντας εκ προοιμίου πως κάτι τέτοιο δε θα γινόταν στην Ελλάδα ούτε υπό την απειλή εξωγήινης απειλής.

Έχω επίσης «προτείνει» (κι αυτό ήταν πιο δύσκολο να το κάνω) στη Δράση-ΦιΣ —θεωρώντας τη μη κατάποσή τους από τη ΝΔ εκ των ων ουκ άνευ— να μην κατέβουν στις Εκλογές του Ιουνίου. Όχι επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να μπουν στη Βουλή (που δεν υπάρχει), αλλά γιατί ο ρόλος τους πλέον πρέπει να είναι άλλος: να συγκροτήσουν, όχι κατ’ ανάγκην τον πυρήνα, αλλά τον Λόγο για τη δημιουργία ενός σύγχρονου φιλοευρωπαϊκού μετώπου λογικής: με φιλελευθέρους, με σοσιαλδημοκράτες, με οικολόγους, με τεχνοκράτες, με τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αποβάλλει ο νεοβενιζελισμός και με τα λαμπρά μέλη τής ΔΗΜΑΡ που δε θεωρούν εαυτούς μία ακόμα συριζική συνιστώσα:

Του Κέντρου.

Ας το πράξουν. Θα έχουν προσφέρει τεράστια υπηρεσία στη χώρα.

Η Ελλάδα δε θα πάψει να υφίσταται μετά τις 17.

[ Ξέρω πως ο Λουκάς Παπαδήμος είναι το πρόσωπο που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός τέτοιου κόμματος. Αλλά θα μπορούσε να είναι και ένας άλλος ].

Γιατί προσπαθώ να αυτοκτονήσω; Διότι, απλούστατα, η ηλικία μου δε μου επιτρέπει να φύγω. Διότι δε μπορώ να δραπετεύσω από το Στρατόπεδο Συγκέντρωσης «Η Ωραία Ελλάς». Από αυτό το πράμα που κυβερνιέται από εθνικιστές της Αριστεράς (το ξανάπαμε: ο έξυπνος ρατσιστής ψηφίζει δαγκωτό αντιμνημονιακή Αριστερά, για να μη μείνει ούτε ένας ξένος στη χώρα από την επερχόμενη φτώχεια — θα ζήσουμε το μεγαλύτερο μεταπολεμικό ανθρωπιστικό δράμα με τον ξεριζωμό ενάμισι εκατομμυρίου μεταναστών που θα διώξει η Συμμορία της Δραχμής), από εθνίκια της Δεξιάς και από ναζήδες. (Λένε κάτι ρομαντικές ψυχές πως θα μείνουν για να παλέψουν. Όχι, κύριοι: δεν υπάρχει τίποτε για να παλέψεις: δεν υπήρχε ποτέ).

Μπροστά στον άμεσο κίνδυνο που αντιμετωπίζει η χώρα, κίνδυνο ύπαρξης, προτείνω όσα κόμματα επιθυμούν να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη, στον πολιτισμό, στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, να κατέλθουν ΜΑΖΙ στις Εκλογές του Ιουνίου: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΔΗΣΥ, ΔΞ, Δράση, ΦιΣ, Οικολόγοι. Σε ένα κόμμα, όχι συνασπισμό, με έναν αρχηγό.

Ε ν ω θ ε ί τ ε !

Α΄. Λάθη που έγιναν:

1.     Δεν προέβλεψε κανείς την έξαλλη άνοδο του Τσίπρα.

2.   Δεν προέβλεψε κανείς επαρκώς τη συρρίκνωση της σαμαρικής ΝΔ.

3.   Δεν προέβλεψε κανείς επαρκώς τη συρρίκνωση του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ.

Β΄. Λάθη που δεν έγιναν:

1.     Κανείς ψήφισε κατά συνείδησιν.

2.   Δεν έχει 2.

Γ΄. Τι μέλλει γενέσθαι:

1.     Θα ξεφουσκώσει ο Καμμένος

2.   Θα συρρικνωθεί η ΔΗΜΑΡ.

3.   Θα ξεφουσκώσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

4.   Θα πέσει σε επίπεδα μη εισόδου στη Βουλή η τιμωρητική ψήφος.

5.    Το ΚΚΕ στα ίδια, συν-πλην 5 ψήφοι.

6.   Η χα θα ξαναμπεί στη Βουλή.

7.    Συγκυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά.

8. O Αλέξης θα ιδρύσει ένα φόρο ιδεών με όλο το Λεμπέτι.

9. Θα συνεχίσουν να μας ψεκάζουν, αλλά θα έχουμε αναπτύξει ανοσία.

10. Ίσως σωθούμε. Ίσως. 

Ο κος Κυριάκος ελέγχων τη στρατόσφαιρα.

Μην ακούτε αυτά που σας λένε περί Μεγάλων Απουσιών και λοιπών μειζόνων λόγων εξαιτίας (τάχα) των οποίων είμαστε το έλκος της Ευρώπης. Μη δίνετε σημασία στα φληναφήματα περί γαργαντουικού-πελατειακού-συντεχνιακού κράτους, αλόγιστων υπερπαροχών και κοτζαμπασοσοβιετικών επιδαψιλεύσεων. Σας παρακαλώ δηλαδή! Τα αφηγούνται αυτά βάσει ενός πολύπλοκου σχεδίου, εκπονημένου αιώνες πριν, μη σου πω ab ovo, για να μας έχουν υπό. Κλείστε τ’ αφτιά σας στους εργολάβους του ελληνικού ολέθρου, στους σιωνιστές και στους μασόνους και στους Ραϊχενμπάχεν και σ’ όλους τούς Κακούς ψεκαστάς. Κωφεύστε, μωρέ!

Ευτυχώς τη μέρα των Εκλογών είχε Μεγάλη Πανσέληνο και οι ψεκασμοί τους, για μια φορά, δεν πιάσαν — κι έτσι τσακίσαμε το δικομματισμό, καταποντίσαμε τους μεταρρυθμιστές και βγάλαμε στον αφρό τη δοξασμένη Αριστερά και τη ματωμένη-τιμημένη Ελλάδα.

Πολύς λόγος έγινε προεκλογικά (και ουσιαστικά πολύ πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για τις Εκλογές της 6ης Μαΐου) για την αναγκαιότητα εκλογικής —έστω— συνεργασίας των δύο Φιλελευθέρων κομμάτων, της Δράσης, που ήδη συνεργάζεται στενά με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία, και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Δεν έμεινα έξω από αυτό, καθώς συμμετείχα με κείμενα (περιορισμένης, φυσικά, «επιδραστικότητας») στη συζήτηση. 

Παρά ταύτα, κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατόν. Δε θέλω να μείνω στους λόγους τής μη συνεργασίας, ούτε να ρίξω (ποιος είμαι εγώ, άλλωστε;) τα βάρη στη μία ή στην άλλη πλευρά: οι στενοί συνεργάτες του Μάνου και της Ντόρας τούς γνωρίζουν καλά. Απλώς να πω ότι, καθόσον γνωρίζω, δεν ήταν θέμα προβολής τού ενός ή της άλλης — δεν ετέθη τέτοιο εγωιστικό θέμα, ποτέ.

Η συμφωνία δεν επετεύχθη, οι δύο σχηματισμοί κατέβηκαν ξεχωριστά, και έλαβαν 2,5% (ΔΗΣΥ) και 1,8% (Δράση-ΦιΣ) αντίστοιχα, οπότε και έμειναν εκτός Βουλής.

Λέγεται λοιπόν, ότι κακώς-κάκιστα δεν έκαναν παν δυνατόν προεκλογικά για να σχηματίσουν την πολυπόθητη «συμμαχία», καθώς κάτι τέτοιο θα τους έδινε το άθροισμα των αποτελεσμάτων τους, ένα 4,3%, και άρα κάποιους βουλευτές (άλλος λέει 10, άλλος 15).

Ίσως να έχουν δίκιο αυτοί που τα λένε αυτά. Ίσως όμως να έχουν και άδικο.

Στην πρώτη περίπτωση, αν πράγματι η εκλογική συνεργασία θα έφερνε στο συνδυασμό ένα ικανό ποσοστό εισόδου στη Βουλή, ας πούμε ένα 4,3%, ο συνολικός αριθμός των βουλευτών που ας μου επιτραπεί να ονομάσω «μνημονιακούς» (και βάζω και την αντημνημονιακή ΔΗΜΑΡ μέσα…) δε θα ξεπερνούσε και πάλι τους 170 (τόσους έχουν σήμερα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ), ενώ και τα τέσσερα κόμματα μαζί θα συγκέντρωναν μάξιμουμ ένα 40% (38% συγκεντρώνουν σήμερα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ).

Εκτός αν κάποιος ανάμεσά σας πιστεύει πως η Δράση-ΔΗΣΥ θα αντλούσε ψηφοφόρους από κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Hellenes…

Εν πάση περιπτώσει: αναφορικά με την αυριανή άσκηση εξουσίας από κάποια κυβέρνηση συνεργασίας, δε θα άλλαζε το παραμικρό, φοβούμαι, είτε έμπαινε είτε δεν έμπαινε στη Βουλή ένας τέτοιος συνδυασμός.

Και δε μπήκε: αυτή είναι η δεύτερη περίπτωση.

Το θεωρώ δυνάμει (όχι καθαυτό) καλό, και θα προσπαθήσω να δώσω μία ιδέα γι’ αυτή μου την άποψη.

Στο χαοτικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε από το αποτέλεσμα των Εκλογών, με τη γιγάντωση των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος και την απειλή για χρεοκοπία της χώρας να φαντάζει πιο κοντά από ποτέ, η αποτυχία των Φιλελευθέρων κομμάτων να εκπροσωπηθούν στη Βουλή θα τα κάνει —ελπίζω— να συνειδητοποιήσουν με ενάργεια και περίσκεψη τι έφταιξε, τι φταίει, ποιες είναι οι πραγματικές δυνατότητές τους και αν τα στελέχη τους είναι σε θέση (όχι ότι είναι και κανείς…) να κάνουν σαφείς αναλύσεις για το τι μάς μέλλει. Βέβαια, δεν ήταν σε θέση να τις κάνουν προεκλογικά, όπως άλλωστε και κανείς από τον, ας τον πούμε έτσι, μεταρρυθμιστικό χώρο. Κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ, πάρα πολύ σπουδαιότερο από μία σημερινή πύρρειο νίκη τους. Εάν, δε, εισέρχονταν στη Βουλή (κατά μόνας ή συνεργαζόμενα) τα δύο κόμματα, με 8 βουλευτές έκαστο (πράγμα αδύνατον, όπως καταφανώς αποδείχτηκε), ή με 10 ή 15 από κοινού, απλώς θα έδειχναν τα όρια που έχουν υπό το σημερινό στάτους και θα σπαράσσονταν, θα διαστρέφονταν και θα περιθωριοποιούνταν ταχύτατα. Αυτή η Βουλή, αν ευοδωθεί να βγάλει κυβέρνηση (που αποκλείεται), θα είναι Βουλή-τραγέλαφος.

Ο Φιλελευθερισμός στη χώρα των Μεγάλων Απουσιών δε μπορεί να γίνει κυρίαρχη ιδεολογία. (Ποτέ δε μπόρεσε, ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του κανείς, διάσπαρτες στην πολιτική Ιστορία μας, και θνησιγενείς). Μπορεί όμως, ενδεχομένως, να καταστεί μία πνευματική πηγή, μία εστία πολιτικής-οικονομικής σκέψης, ένας πυρήνας που θα μπολιάσει κάτι ευρύτερο. Κι αυτό θα έχει περισσότερα και σημαντικότερα οφέλη για τη χώρα από τη συμμετοχή κάποιων, ελαχίστων, Φιλελευθέρων βουλευτών σε μία συγκυβέρνηση.

Είναι η ώρα, επαναλαμβάνω, για αποφάσεις ουσίας και προοπτικής. Μα είναι και η ώρα να ξεπεραστούν άρδην οι φιλοσοφικές «διαφορές» με όμορους χώρους σκέψης και πολιτικής πρακτικής. Και να μιλήσουμε (αλλά όχι μόνο να μιλήσουμε) ανοιχτά για σύγκλιση με τη Σοσιαλδημοκρατία, τέκνο επίσης του Διαφωτισμού: για συγκερασμό εν τοις πράγμασι. Να μιλήσουμε εντέλει για ένα Φιλελεύθερο-Σοσιαλδημοκρατικό μεγάλο κόμμα, για το κόμμα του ελληνικού φιλοευρωπαϊκού μεταρρυθμιστικού Κέντρου — για ένα κόμμα που θα μπορεί να έχει ευρύ λαϊκό έρεισμα.

Δε θα ’ναι η πρώτη φορά, αλλά μακάρι να είναι η τελευταία. Έτσι κι αλλιώς, περιθώρια πλέον δεν υπάρχουν.

ΥΓ1: «Και αν δε λάμβαναν μόνο 4,3%, ήτοι το άθροισμα των επιμέρους ποσοστών τους έτσι και συνεργάζονταν;» ρωτούν πολλοί. «Και αν λάμβαναν λιγότερο;» ας μου επιτραπεί να αντιστρέψω το ερώτημα.

ΥΓ2: Σε αντίθεση με πολλούς (καθώς και με τα ίδια τα δύο κόμματα, τη Δράση και τη ΔΗΣΥ), δε συμπεριλαμβάνω εδώ τη Δημιουργία, Ξανά!, καθώς τη θεωρώ ακραία συντηρητική, με Φιλελεύθερο μανδύα.

ΥΓ3: Δεν εννοώ, βέβαια, ότι ονειρεύομαι να πάψουν να υπάρχουν «συνιστώσες» και ξεκάθαρες σχολές σκέψης όταν μιλώ για ένα Φιλελεύθερο-Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ας υπάρχει ό,τι θέλει. Όταν λέω «συγκερασμός», εννοώ άρση δευτέρας τάξεως εμποδίων. Με μέλλει μόνο η σύγκλιση των (όπως τις λέγαμε παλιά) «προοδευτικών δυνάμεων», των δυνάμεων που θα μάχονται για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Ελεύθερη Κοινωνία και την Ελεύθερη Οικονομία.

Όπως πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις, σήμερα, ημέρα Εθνικών Εκλογών, θα βιώσουμε πολλά και πολύ δυσάρεστα περιστατικά άσκησης βίας από τα μέλη τής ΧΑ, σε διάφορες περιοχές της Επικράτειας. Και μάλιστα όλη την ημέρα: κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, όταν κλείσουν οι κάλπες και κυρίως μετά την ανακοίνωση των πρώτων επίσημων αποτελεσμάτων (οπότε και θα επισημοποιηθεί η είσοδος στη Βουλή ναζιστών βουλευτών).

Ψυχραιμία.

Όλα τα κόμματα θριαμβολογούν, και ιδίως όταν έχουν λόγους. Και οι συμμορίες επίσης. Η δε συγκεκριμένη ίσως επιδιώξει να κάνει και αιμάτινη σπονδή αργά το βράδυ, σε γειτονιά όπου ζουν ξένοι. (Προσωπικά, είμαι υπερβέβαιος γι’ αυτό). Μακάρι οι συμπολίτες μας, εκεί, να αμυνθούν καταλλήλως.

Η κατάληξη της Αγανάκτησης, ο ολέθριος συμφυρμός της Πλατείας, η απουσία οιασδήποτε κρατικής μέριμνας για τους αθλίους των πόλεών μας, η αποσκελετωμένη Εκπαίδευση των παιδιών και το μέγα ιστορικό ατόπημα των κομουνιστών να συναγελάζονται και να ομονοούν με την τρέλα, δε θα είναι μόνο η βρομισμένη από τους ναζί Βουλή, αλλά το χυμένο αίμα.

Γρηγορείτε.